ავტორი: გიორგი ლომთაძე

1 ივლისს, გაეროს ადამიანის უფლებათა საბჭომ მიიღო რეზოლუცია, რითიც ინტერნეტის ხელმისაწვდომობა ადამიანის ფუნდამენტურ და ძირითად უფლებად აღიარა.

რეზოლუციის პირველი პუნქტის თანახმად, ადამიანები ინტერნეტის გამოყენების დროს (Online) იმავე უფლებებით უნდა სარგებლობდნენ (მაგალითად, გამოხატვის თავისუფლება), რომლებითაც სარგებლობენ კავშირგარეშე (Offline). რეზოლუცია ასევე მოუწოდებს სახელმწიფოებს ხელი შეუწყონ ციფრულ წიგნიერებას (digital literacy) და უზრუნველყონ ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობა ინტერნეტში, რაც განათლების უფლების ხელშეწყობის ეფექტიანი ინსტრუმენტია. 

ასევე, რეზოლუციის მე-10 პუნქტი:

„ერთმნიშვნელოვნად გმობს ელექტრონულ ინფორმაციაზე წვდომის ან ელექტრონული ინფორმაციის გავრცელების გამიზნულად შეფერხებასა თუ აღკვეთას.“

გაეროს ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციაზე დაყრდნობით, რეზოლუცია მოუწოდებს მთავრობებს დაიცვან მისი 15-ვე პუნქტი, რათა ადამიანის უფლებები ინტერნეტშიც იყოს დაცული.

აღსანიშნავია, რომ რეზოლუციას მხარი არ დაუჭირეს შემდეგმა ქვეყნებმა:

• რუსეთი
• ჩინეთი
• საუდის არაბეთი
• ინდონეზია
• ინდოეთი
• სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა

ამ ქვეყნებისთვის პრობლემური იყო რეზოლუციის მე-10 პუნქტი, რომელიც გმობს ელექტრონულ ინფორმაციაზე წვდომის ან ელექტრონული ინფორმაციის გავრცელების გამიზნულად შეფერხებასა თუ აღკვეთას. წინააღმდეგობის მიუხედავად, რეზოლუციაში მე-10 პუნქტი შენარჩუნდა.

გაეროს ადამიანის უფლებათა საბჭოს რეზოლუციის დაცვა სახელმწიფოებისთვის სამართლებრივი თვალსაზრისით არაა სავალდებულო. თუმცა, რეზოლუცია სახელმწიფოებისთვის ასრულებს ერთგვარი გზამკვლევის ფუნქციას, რათა მათ ჯეროვნად უზრუნველყონ ადამიანის უფლება, ჰქონდეს ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობა ინტერნეტში და თავისუფლად გამოხატოს აზრი ინტერნეტის გამოყენების დროს.